Costa Brava

Dit is een reisje van

3.642 kilometer.

Donderdag 10 mei 2012

Vroeg uit ons mandje vandaag, want we willen na de file aan onze reis beginnen.

De wekker begint dus al om 07.00 uur herrie te maken en ondertussen klettert de regen uit de lucht.
Een goede start, maar dan niet. 
 
Ruud regelt de laatste dingen in huis en Wendy gaat snel naar de winkel om de verse boodschappen te halen.
 
Met alles aan boord rijden we om 09.45 uur de straat uit op weg naar Ingen.
Thea en Addie hebben pupseltjes en wij gaan kijken of er wat te puppynappen valt daar. 
 
De snelweg biedt een trieste aanblik met de vele regen die valt.

Ondanks de tijd is het nog behoorlijk druk op de weg en komen we bij Utrecht nog even in een restje file terecht.

Deze overleven we snel en staan na anderhalf uur bij Thea voor de deur.
Wonder boven wonder is het droog geworden.
Wel zo fijn!
 
Hier parkeren we DJ en Chuckie in de wei. 
Zij mogen niet naar binnen, want de pupseltjes hebben nog geen inentingen gehad.
Dan gaat Thea koffie maken en al snel zit Wendy tussen de pupsels en doen ze een poging om haar laarzen op te eten.
Ook haar vest wordt nader onderzocht door het halfzusje van DJ.

Voorzien van koffie op de bank laat Thea de volwassen honden in de huiskamer.

In volle vaart komen ze met z'n allen binnen.

Vanzelfsprekend hebben we iets lekkers voor de honden meegenomen. 

Op die manier is het niet moeilijk om in korte tijd heel veel vriendjes te hebben. 
Met enige moeite weet Wendy al haar vingers te behouden.
Het scheelt niet veel of ze worden met de snoepjes opgeslokt.  
 

De tijd vliegt als je plezier hebt en met een laatste verliefde blik op alle hondjes maken we ons op voor vertrek.

DJ en Chuckie zijn blij ons weer te zien.
Alsof we weken zijn weggeweest. 
Thea gaat nog even terug naar binnen en komt aan met een paar kauwstokjes voor onze mannen.
De werkelijke reden was natuurlijk om de pupseltjes te tellen. 
Onze puppynapping is mislukt. 
 
We stellen de TomTom in op Sart-Lez-Spa.
Via een zeer creatieve route rijden we richting de Ardennen.
Het dal bij Polleur (gevreesd door veel mensen met caravan) rijden we moeiteloos door.

Laat in de middag komen we aan op Camping Spa d'Or.

Voor Wendy geen onbekende.
Rob en Janneke zijn er niet vandaag horen we bij de receptie.
Na het inchecken zetten we de camper neer in een laantje op het asfalt, want als het hier gaat regenen kan het nogal drassig worden en kom je niet meer weg.
 
Het is hier warm en benauwd, waardoor we nog enige tijd buiten kunnen zitten.
De doggies vermaken zich in het gras prima met de kauwbotjes die we van Thea hebben gekregen.

Als we de honden voor het laatste rondje uitlaten blijkt Frank (de zoon van Rob) wel op de camping te zijn.

Op het terras praten we 6 jaar bij en horen dat Rob morgenmiddag pas komt.
Daar kunnen we helaas niet op wachten.
 
Dan zoeken we ons bedje op, want het was best een lange eerste vakantiedag.

Vrijdag 11 mei 2012

Heerlijk uitgeslapen beginnen we de dag op ons gemakkie met een uitgebreid ontbijt.

Het is dan veelbelovend droog, maar als we vertrekken komt de regen weer met bakken uit de lucht.
 
Verder richting het zuiden wordt het steeds mooier weer.
Nog wel bewolkt, maar alles beter dan regen.
Ook het landschap gaat erop vooruit.

Langzaam wordt het warmer en warmer.

Wij weten wat we het eerste gaan doen als we stil staan.
 
In Charmes stoppen we op de camperplaats.
Al snel is een plekje gevonden, hoewel het hier behoorlijk druk is.
Het is DE camperplaats voor mensen op doorreis naar en van het zuiden.
Er kunnen ook maar 100 campers staan. 

Zoals we al eerder hadden bedacht gaan meteen de korte broeken aan.

Halfgaar van de warmte laten we eerst de mannen lopen en ploffen dan buiten neer in onze stoelen.
 
Amper een paar uur in Frankrijk en we blijken al bingo te hebben.
Er zit een teek op Chuckie zijn snuitje en in zijn kraag is er één onderweg de ingang naar zijn huid te zoeken.
Op alles voorbereid komt de tekentang tevoorschijn en verlossen we ons kleine ventje van die vreselijke parasieten.
Met borstels en kammen doorzoeken we beide mannetjes op eventueel meer ellende, maar ze zijn verder allebei schoon van teken.
Met vloeibare Frontline leggen we een extra bescherming aan en kunnen ze vrolijk verder kwispelen.
 
De meeste honden in campers die wij zien zijn altijd Jack Russells.
Tot onze verbazing komt er iemand langs met een sheltie.
Dat resulteert meteen in een praatje over hoe leuk shelties zijn en onze mannen worden van onder tot boven bewonderd.
De driekleur van dit stel is behoorlijk aan de maat en heeft gigantische "prikoren".
Hij is 12 jaar en ontzettend lief, dus die oren en zijn hoogte maken dan niets uit!
 
Verder genieten we de hele middag van het warme weer en tijdens het eten is het voorlopig weer over.
Er storten weer bakken regen uit de lucht.
 
Na een avondje televisie kijken zoeken we ons bedje op.
De hangjongeren die de avond verderop hebben doorgebracht zijn verdwenen en het is nu heerlijk rustig.

Zaterdag 12 mei 2012

Met flinke bewolking vertrekken we met TomTom aan het werk.

Wederom weet dat ding een onhandige creatieve omweg te roepen. 
Op weg naar de snelweg kijken we uit naar een benzinepomp.
Er zijn er genoeg, maar je kan alleen tanken met een kaart en onze bankpas werkt niet mee in de automaten.
Bij de tweede benzinepomp langs de tolweg kan wel met contant geld betaald worden.
Hier gooien we de tank vol en kunnen dan voorlopig weer wat kilometers maken.
 
Zodra we bordjes langs de weg zien met "Côte d'Azur" erop laat de zon zich steeds meer zien.
We volgen de weg door de bergen met aan de linkerkant uitzicht op de Alpen met de besneeuwde bergtoppen.
Deze route is echt genieten.
Wat een mooi uitzicht!

Het was onze bedoeling om in Sisteron op de camperplaats te overnachten, maar de plaats blijkt onvindbaar.

We komen langs een andere camperplaats waar we absoluut niet willen staan.
Een volgepakte parkeerplaats langs een doorgaande weg is niet het meest ideaal.
Verderop staat een camping aangegeven en we volgen de bordjes.
We komen uit bij een prima camping en regelen een plekje voor de nacht.
 
Eerst met de mannen aan de wandel en van deze kant is de Citadel boven het stadje nog beter te zien dan toen we er langs reden.

Eten doen we lekker buiten vandaag.

Dan komt het moment van zonsondergang en wordt het fris.
Er zit niets anders op dan naar binnen te verhuizen.
Daar zitten we ook goed en met de televisie erbij is de avond zo om.

Zondag 13 mei 2012

Vandaag gaan we onderweg naar ons tweede doel van deze reis.
De "Gorges du Verdon".
TomTom ligt veilig in een kastje en mag er voorlopig ook niet uit.
Ruud achter het stuur en Wendy ernaast met de kaart op schoot om hem de leukste route te wijzen.
De gele wegen op de kaart zijn de mooiste om te rijden en daar heeft TomTom geen verstand van.
 
Aan het stuur wordt flink gewerkt, want de route bevat de nodige bochten en bergen waar we overheen en doorheen moeten.
Bijkomstig nadeel is dat je heel vaak moet stoppen om de nodige foto's te maken.  

Langs de kant van de weg stoppen kan helaas niet overal en Wendy maakt ontelbare foto's tijdens het rijden.

Zeker bij het bereiken van Lac de Sainte-Croix.
Dichterbij wordt het alleen maar mooier!

Niet veel verder begint de "Gorges du Verdon".

Dit is de grootste kloof van Europa.

Uitgesleten door de rivier de Verdon over een lengte van 25 kilometer.
De rotswanden zijn tot wel 700 meter hoog en zeer imposant.

 

Het valt niet altijd mee om een plekje te vinden hier om te stoppen.

Waarschijnlijk omdat het zondag is, is het redelijk druk.
De parkeerplaatsen staan veelal vol met auto's en dan blijft er weinig plaats over voor onze 7 meter kolos om te parkeren.

Alles moet vandaag op de foto van Wendy, dus Ruudje ontkomt niet aan de Canon.

Het is een stukje om richting Spanje, maar zo de moeite waard.

In één woord: WAUWIES!!!
Aan beide kanten van de kloof is een weg.
Wij hebben gekozen voor de gele weg op de kaart.
De weg aan de andere kant staat wit aangegeven.
Nog meer kronkels?
Nog steiler de berg op?
We weten het niet, maar komen daar waarschijnlijk de volgende keer achter als we hier terug komen.
Nu trotseren we al de meest haakse bochten die je je kan bedenken.
Vaak komen we niet verder dan de tweede versnelling als we een berg opgaan.
Maar...
Vrolijk rijden we verder om al dit moois te aanschouwen.

Naarmate we verder rijden worden de rotswanden al wat lager.

Hier hebben ze dan wel de weg uit de rotsen moeten hakken.
Nog een paar foto's?
Vooruit dan maar.  

Aan alles komt een einde.

Ook aan deze mooie route.
Het einde van de kloof brengt ons het plaatsje Castellane.
De aanwezige camperplaats vinden wij helemaal niets en we rijden dan maar een kilometer verder naar Camping la Ferme.
Zoeken naar een camping hoef je hier niet, want ze zijn er in overvloed.
Via een heel smal weggetje bereiken we de camping en worden daar ontzettend vriendelijk ontvangen.
Hoelang blijven we hier?
Doe maar 2 nachten om even bij te komen van alle "kloofindrukken".
Ze hebben hier gratis wifi onder de pergola en een broodjesservice.
We betalen voor 2 nachten, bestellen broodjes voor morgenochtend en zoeken vervolgens een plekje met de eigenaar.
 
Al snel zijn we geïnstalleerd en vinden spontaan 2 teken bij DJ waar we, door alert te zijn, weer op tijd bij zijn.
Gezien het heerlijke weer brengen we de rest van de dag in het zonnetje door.

Maandag 14 mei 2012

Vakantie is ook luieren en dat is precies wat we vandaag gaan doen.

Om 08.00 uur stappen we naar buiten en is het behoorlijk fris.
Dit willen we niet!
De camping ligt in een dal en we zien de zon langzaam langs de berg naar beneden kruipen, totdat hij ons plekje bereikt heeft.
Nu is het heerlijk warm. 
Met de bestelde broodjes hebben we een lekker ontbijtje en daarna hangen we in onze stoelen met een boek lui te doen.
 
Halverwege de dag komt er bewolking die we niet hadden besteld en wordt het nog fris ook.
Ruudje gaat een middagslapie doen (tja, als je pas 50 bent geworden   ) en Wendy gaat met de laptop onder de pergola even op internet kijken.
 
Ondanks het mindere weer vliegt ook deze dag voorbij.

Dinsdag 15 mei 2012

Met een luie dag achter de rug is het nu weer tijd om te gaan rijden.

Richting Spanje, want dat is ons derde doel van deze reis.
De snelweg bereiken duurt een tijd.
Bijna 2 uur lang rijden we door de bergen.
Andere wegen hebben ze hier niet en je kan hier absoluut niet hard rijden.
Bij een benzinepomp gooien we de tank weer vol en vlak voor we de snelweg opgaan richting Marseille doen we boodschappen bij een Super U.
 
Even voor mensen met een caravan die roepen: "Met een camper kan je geen boodschappen doen".
Zie foto! Wij hebben er geen problemen mee!
Zou ook betekenen dat iedereen met een camper volledig uitgehongerd zou moeten zijn en dat zijn wij allesbehalve! {#smileys123.tonqueout}

Met een volle tank diesel en een goed gevulde koelkast kunnen we er voorlopig weer tegenaan.

TomTom mag even helpen om ons naar Perpignan te krijgen en we gaan de snelweg op.
 
Nog maar 400 kilometer.
Pfff, dat vinden we te ver vandaag.
Bij Gruissan verlaten we de snelweg en zoeken de camperplaats.
De plaats aan zee is afgesloten in verband met een evenement.
Niet getreurd, want er is nog een camperplaats voor maar 150 campers. 
Hier vinden we een plekje voor de nacht.
 
Er is een soort van "uitlaatveldje" voor honden en daar is ook een strandje bij.
De doggies gaan hier lekker los en kunnen lekker pootje baden waar ze zichtbaar van genieten.
 
Na het eten gaan we dit havenstadje eens goed verkennen.
Er liggen hier zeiljachten in de haven zover het oog reikt.
Hier is het geld te vinden.
Een overvolle camperplaats met een kapitaal aan campers, maar de schepen doen hier zeker niet voor onder.

We lopen een rondje langs de hele haven.

Helaas zijn de meeste terrasjes (nog) gesloten, omdat het vroeg in het seizoen is.
Midden in de zomer zal het hier mega druk zijn.

Dit is een heel leuk kustplaatsje en volledig uitgewaaid wandelen we terug naar de camper.

We gaan bijtijds naar bed, want morgen willen we "Viva Espania". 

Woensdag 16 mei 2012

Zoals bedacht staan we vroeg op en vertrekken rond 08.45 uur richting de tolweg.
Het is nog 200 kilometer en we zien al snel het bord van de grensovergang.
We hebben Spanje gehaald!!! 
Voor ons wel een wonder, want meestal komt er niets van onze vooraf planning terecht. 
 
Een afslag eerder dan TomTom aangeeft verlaten we de snelweg om het laatste stuk langs de kust te rijden.
Na een zeer grote hoeveelheid rotonde's op deze route komen we aan in Sant Antoni de Calonge.
Hier rijden we het terrein op van de Eurocamping.
Nee! Deze camping kost geen euro per nacht, maar iets meer. 

Ruud is hier in zijn jonge jaren met zijn opa, oma en de halve familie geweest en dacht dat het op deze camping was.

Bij de receptie blijkt dat het camping Costa Brava moet zijn en dat ligt naast deze camping.
We besluiten toch hier te blijven, omdat er meer plaatsen met zon zijn.
Hoelang we willen blijven wordt er gevraagd.
Dat weten we (nog) niet en onze plaats wordt in ieder geval tot 30 mei vast gezet.
 
Door een mannetje op een scooter worden we naar de de andere kant van de camping gebracht.
Hier mogen we een plekje zoeken en dat is door ons snel gedaan.
 
Ruud gaat de boel installeren voor langer verblijf en Wendy gaat met de doggies op expeditie.
Even de camping over, de weg oversteken, een straatje door en we staan aan zee.
Als DJ de zee ruikt, ziet en hoort is hij bijna niet meer te houden, maar...

Helaas...geen honden op het strand.

In Nederland zouden we nog een discussie kunnen beginnen over het bord.
De afgebeelde hond lijkt in de verste verte niet op een Sheltie, maar ons Spaans is niet zo best.
Dan ook nog de twijfel of ze de humor er van inzien. 
 
Dan maar een stukje langs de boulevard en al snel blijkt dat we hier van alle gemakken voorzien zijn.
Terrasjes genoeg, een bakker en naast de ingang van de camping zit een supermarkt. De LIDL. 
 
Terug op de camping heeft Ruud flink zijn best gedaan.
De luifel staat uit met de stormband erom, de stoelen startklaar en de rest is ook allemaal geregeld.
Met een koud biertje vermaken we ons onder de strak blauwe lucht in het zonnetje.
Deze avond gaan we nog licht verbrand naar bed ook. 

Donderdag 17 mei 2012

Door de bewolking zien we weinig zon vandaag.
Buiten zitten is gelukkig wel mogelijk, want koud is het allerminst.
We maken een praatje met onze Belgische overburen Mario en Martine.
Zij hebben 2 windhondjes mee, waarvan één met 3 pootjes.
Door het vele breken van zijn dunne pootje was de boel op het laatst niet meer te repareren en was amputeren de laatste optie.
Gelukkig weet hij zich goed te redden en nu is van de botbreukellende af.
 
Onder het gesprek voelt Wendy iets op haar hoofd.
Ruud wroet door de bos haar en vindt een teek. 
Dat vieze kreng is snel verwijderd en het plekje ontsmet.
Zijn we zo zuinig op de honden en we vergeten bijna dat we zelf ook slachtoffer kunnen worden. 
 
Het enige nuttige wat we doen is wat boodschappen halen.
Wederom blijkt dat de LIDL toch niet onze favoriete supermarkt is.
Verder lezen en puzzelen we de dag door.

Vrijdag 18 mei 2012

Wat is onthaasten toch lekker!

Aan het begin van de middag zijn we pas een keer klaar met ontbijten, douchen, opruimen en aankleden.
Languit in de zon liggen is er niet bij door de aanhoudende bewolking.
 
Gewapend met de rugzak gevuld met waterfles voor de honden, poepselzakjes, hondensnoepjes en het fototoestel gaan we op pad naar de boulevard.
Het strand ligt er maar verlaten bij door het bewolkte weer.
We slaan linksaf en zien in de verte Palamos liggen.

Naar Palamos schijnt een wandeling te zijn van ongeveer 3 kwartier, maar dat zal in ons geval wel langer duren.

Wij hebben namelijk geen haast.
Zoveel strand en onze lieve mannetjes mogen zich er niet op uitleven. 
In Palamos aangekomen lopen we een rondje en ploffen neer op een terrasje.
Met een bord pasta, lamskoteletjes en een biertje verwennen onszelf.
Met goed gevulde buikjes beginnen we aan de wandeling terug.
 
Nog even langs de dierenwinkel om iets lekkers voor de doggies te scoren.
Ze hebben hier brokken van Proplan!!!
Die hadden we niet mee hoeven nemen, maar dat wisten we ook niet van tevoren. 
 
Buiten zitten gaat het niet meer worden vandaag en we kruipen binnen op de bank en kijken de avond televisie.

Zaterdag 19 mei 2012

Weer bewolking!!!  
Dan maar beginnen aan de grote schoonmaak.
Wat kunnen die mannen toch een bende maken! 
De wasmachine moet nog even wachten, want zonder zon wordt de handel nooit droog.
 
Laat in de middag komt de zon door en is het meteen ontzettend warm.
Pakken wat je pakken kan!
Wij zitten dus heerlijk te genieten van het zonnetje.
Redelijk laat gaan we aan de wandel naar de boulevard en zoeken een terrasje om te eten.
 
Net op tijd zijn we terug om de wedstrijd Bayern-Chelsea te kijken.

Zondag 20 mei 2012

Midden in de nacht zijn we spontaan wakker van mega herrie.
Onweer en bliksem!
De regen klettert keihard op het dak.
Snel doen we de dakluiken een eind dicht tegen het inregenen om vervolgens weer in bed te kruipen en verder te slapen.
 
Als de ochtend aanbreekt en we naar buiten gaan zien we dat de luifel van Mario en Martine de harde regenval niet leuk vond.
Ruud neemt een kijkje en laat de plas water weglopen.
Zij slapen vrolijk verder.
Wendy zit dan bij te komen met een gigantische hoofdpijn.
Er begint zich een ontzettend grote buil op haar hoofd te ontwikkelen en ze weet niet waarvan.
Gestoten tegen het kastje tijdens het omdraaien in bed?
Nee, Ruud weet het wel.
Hij heeft zich vannacht omgedraaid in bed en daarbij vond zijn elleboog het nodig om met behoorlijke snelheid Wendy haar hoofd te raken.
Hoe destructief kan iemand zijn? 
 
Ondertussen komt de regen nog steeds met bakken uit de lucht.
Rond 13.00 uur komt dan toch het wonder.
De zon!!!
Wendy zet haar stoel neer en klemt het voetensteuntje eraan.
Als ze binnen haar puzzelboekje gepakt heeft en weer buiten komt zit Ruud prominent in haar stoel.
Zucht...
 
Wendy pakt de andere stoel en klemt weer het voetensteuntje eraan.
Ze is alleen nog drinken vergeten te pakken en als ze daar ook in is voorzien komt ze buiten en ziet...

DJ heeft de stoel volledig bezet en is niet echt van plan te verplaatsen.

Hier dan een typisch voorbeeld van "mannen onder elkaar".

Wat doet Ruud?
Hij is het volledig eens met DJ en lacht Wendy hard uit. Ha ha

Het resultaat?

Samen met DJ op de stoel. 
 
Chuckie bekijkt het van een afstandje.
Hij zit veilig binnen en denkt er niet over naar buiten te komen.

Wel de ultieme mogelijkheid voor ons om een paar hele mooie foto's van ons knappe ventje te maken. 

Het is nu mooi weer en we zoeken de wasmachine's op.

Meteen 2 wassen erin, want schoon is schoon.
 
Maar dan slaat het weer om.
Toch maar weer regen uit de lucht.
Martine komt buiten en is net zo snel weer binnen. 

Wederom komt de regen met bakken uit de lucht.

Ruud laat DJ en Chuckie een plasje doen op de parkeerplaats.
Het resultaat mag er zijn...
Allemaal drijfnat na korte tijd buiten!

De 2 wasjes hangen aan de lijn, maar worden alleen maar natter dan ze waren.

Wij zoeken binnen op als het killer en klammer wordt buiten.

Maandag 21 mei 2012

Op internet staat toch echt dat het mooi weer moet gaan worden, maar daar merken wij niets van.

We overwegen om verder te rijden.
Ongeveer 700 kilometer verderop is het wel mooi.
Toch maar niet, want die kilometers moeten we ook weer naar huis rijden.
De aanhouder wint...
 
Nog maar een dagje volhouden in de regen en we doen lui.
Kijkend naar onze wasjes die nog natter worden aan ons waslijntje. 

Dinsdag 22 mei 2012

Bij het zien op internet van het weerbericht van Nederland worden we lichtelijk onpasselijk.

Veel zon en hoge temperaturen.
Waarom hebben wij dat dan niet?
Wij zitten hier wel in Viva Espania hoor!
 
Het is in ieder geval droog en we wagen ons weer aan een wandeling naar Palamos.
Op hetzelfde terras als de vorige keer eten we onze buikjes weer vol.
Een paar honderd meter verderop eten we op een ander terras een belachelijk groot glas met ijs en volledig stuffed-up beginnen we aan de wandeling terug.
Dan is toch het moment gekomen om stout te doen.
Geen plietsies in de buurt?
Nee!
We gooien de doggies los en ze leven zich helemaal uit met een stokje op het strand.
Het plezier straalt er vanaf. 
Dan toch terug naar de camping.
 
Het is lekker weer om buiten te zitten bij de camper en dat doen we dan ook.
Helaas is iemand verderop met zijn schotel aan het spelen.
Een hoge pieptoon schelt in het rond als de Engelse meneer de sateliet aan zoeken is met zijn schotel.
Dit hele gebeuren duurt maar een uurtje en dan ben je er ook wel klaar mee!

Woensdag 23 mei 2012

Als we wakker worden is het eindelijk zover.

De zon schijnt in overvloed en de drijfnatte wasjes die al 2 dagen hangen beginnen al aardig droog te worden.
Is het toch nog mooi weer geworden.
We gooien de rest van de was ook in de machine's en ondertussen halen we de nodige boodschappen in een leukere supermarkt verderop.
 
Terug bij de camper horen we: piep-piep-piep, piep-piep-piep.
Het geluid komt uit een caravan verderop en is niet van plan op korte termijn te stoppen met piepen.
Mensen van de camping komen zelfs kijken wat er aan de hand is.
Slecht 3 uur later  komen de eigenaren van de caravan terug van hun uitstapje en blijkt het gepiep van hun koolmonoxide alarm te zijn.
 
Dan valt het op dat het hondje van de buren vastgebonden zit aan de caravan.
Ze heeft wel erg weinig bewegingsruimte en het waterbakje laat ook te wensen over.
De Nederlanders achter ons zijn leuk de hort op.
Wendy maakt het riempje iets losser, zodat het hondje in de schaduw kan liggen en ververst het water.
Het kost de nodige moeite, maar wijs houdt ze haar mond als de buren terug komen. 
 
De rest van de dag kunnen we heerlijk genieten van de zon en zo af en toe iets van de schone en droge was opruimen.

Donderdag 24 mei 2012

Ook vandaag een mooie dag qua weer.

Na een rustige ochtend gaan we aan de wandel naar de boulevard.
Alles ziet er zoveel leuker uit met een zonnetje erop.

De doggies kunnen zo mooi even met papa Ruud op de foto en ook mama Wendy ontkomt vandaag niet aan het fototoestel.

Met een heerlijke lunch en een biertje vermaken we ons lange tijd op het terras met o.a. mensen kijken.

Terug op de camping blijkt er sprake van tumult.
Het hondje dat gisteren aan de caravan vast was gebonden had vandaag hetzelfde lot.
Door Martine en Leonie (onze verderop buren met een caravan) is het hondje gered en voorzien van eten en water.
Ze hebben de eigenaren geprobeerd aan hun verstand te peuteren dat als je met een hond op vakantie bent, je er ook voor moet zorgen. 
Aan je caravan vastbinden en zelf lekker weggaan is niet de manier.
Of ze het doorhebben betwijfelen wij ten zeerste, maar goed.
 
Wij horen het hele verhaal van Leonie en Martine aan om vervolgens lekker onder ons luifeltje te gaan zitten.
Dan vindt de buurman het tijd om zijn schotel te gaan richten. 
Een hoop gepiep vliegt weer om onze oren.
KOOP EEN AUTOMATISCHE SCHOTEL!!!
De buurman verderop (uit Twente) gaat de buurman helpen, maar dat wil ook niet echt baten. 
Ruim 2 uur later met een hoop geklaag over Canal Digitaal geven ze het eindelijk op.
Als het "Twenteventje" begint te blaten over Amsterdammers en Ajax spitst Wendy langzaam haar oren.
Haar emmertje is langzaam tot het randje, Grr$#@%^rrrr.
En dan is één verkeerd woord toch echt genoeg...
Gelukkig is niet alles te horen wat ze zeggen.

Vrijdag 25 mei 2012

Na een lekker dagje lui in de zon gaan we uit eten aan de boulevard.

We bestellen paella wat volgens de serveerster wel bijna een uur gaat duren.
Dat maakt toch niet uit!
We nemen gewoon een biertje extra tijdens het wachten. 
Uiteindelijk wordt ons wachten ruimschoots beloond.
Er komt een pan op tafel wat bijna een schilderij genoemd mag worden.
De mooiste zeedieren liggen op ons bestek te wachten. 
Het wachten meer dan waard, want het is heerlijk!

Zaterdag 26 mei 2012

Na een onrustig nachtje slapen worden we vroeg wakker.

De paella van gisteravond was erg lekker, maar achteraf erg zout.
Wendy heeft vannacht een half pak vruchtensap leeg gedronken van de dorst.
 
Eerst ontbijten en dan op pad naar de douche.
Bij het haar wassen merkt Wendy dat ze een bultje op haar hoofd begint te ontwikkelen waar de teek van 2 weken geleden heeft toegeslagen. 
 
Met alles in de rugzak vertrekken we dan op weg naar Platja D'aro.
Dit plaatsje ligt volgens de bordjes anderhalf uur lopen verderop.
Volgens onze buurman Mario zijn er 2 wegen die we kunnen nemen.
De één is via de rotsen langs de zee en de ander over de berg langs de weg.
Wij zijn natuurlijk "survival" en besluiten de route langs de rotsen te nemen.
Onderweg naar de boulevard komen we eerst langs Camping Costa Brava.
Dit is de camping die Ruud in gedachten had, want hier is hij vroeger geweest met zijn opa en oma.
Zijn halve familie komt hier nog steeds elk jaar.

We nemen snel een kijkje en zijn dan toch blij dat we op de "Eurocamping" zijn gebleven.

Hier is veel meer schaduw op de plaatsen en de zon is al zo weinig aanwezig tijdens ons verblijf.

We vervolgen onze wandeling naar de boulevard en beginnen aan het rotspad richting Platja D'aro.

Het klimmen over het rotspad is behoorlijk afzien, maar het is wel de moeite waard.

Voor de mooie plaatjes moet je het toch echt trotseren.

Het is natuurlijk weekend en dan trekken veel 
Spanjaarden naar het strand.

We komen ook veel kleine strandjes tegen die afgeladen liggen met mensen.
Vrolijk manoeuvreren we de doggies tussen de mensen door.
Vele strandjes verder is er één dan volledig verlaten door mensen.
Hier laten we de mannen lekker los en kunnen ze naar hartelust pootje baden.

De mannen vermaken zich prima en ondertussen houden wij een nicotinepauze. 

Als de doggies klaar zijn met spelen vervolgen we onze route.

Het is even zwoegen, maar dan heb je wel wat om naar te kijken onderweg.

We landen uiteindelijk op een strand en kunnen het rotspad niet verder niet vinden.

Een trap komt op ons pad en brengt ons de berg op.
Er komt geen eind aan de treden en boven aangekomen moeten we toch eerst uitpuffen.
Als we achterom kijken zien we een bord.
"Verboden voor honden".
Leuk, maar we waren er al. 
Het laatste stuk lopen we langs de weg en na een uitputtende tocht komen we aan in onze eindbestemming: Platja D'aro.

Vanaf de weg zo snel mogelijk terug naar zee en de boulevard is snel gevonden.

Hier vallen we al snel neer op een terrasje.
Als de ober komt bestellen we 3 cola light en een water.
Ook geven we aan iets te willen eten.
Wat hebben we een dorst van die survival!!!
De ober komt terug met een dienblad (die hij op een andere tafel zet) en begint de tafel te dekken voor 4 personen.
Wij maken hem duidelijk dat we maar met 2 zijn en hij neemt het bestek weer mee.
Onze drankjes blijven alleen vrolijk op het tafeltje naast ons staan.
Dan komt er een andere ober die het dienblad pakt en zoekt naar een tafel met 4 personen zonder drankjes.
Wij maken hem duidelijk dat de drankjes voor ons zijn en daar snapt hij niets van.
Snel gieten wij cola naar binnen en begint zijn begrip te komen.
Wij hebben dorst!!!
Alleen het flesje water snapt hij nog niet.
Dat is natuurlijk voor de doggies!
Het water in de rugzak heeft langzaam het kookpunt bereikt en verwend als ze zijn mogen ze nu wel vers fris water drinken. 
 
Na onze lunch maken we ons op voor de wandeling terug.
Veel is hier niet te beleven, behalve dan een autorally.
Over de rotsen terug gaan we niet doen, dus wordt het de route langs de weg.
 
Hierbij komen we nog even langs de overblijfselen van een Romeinse Spa.

De route langs de weg terug brengt ons weinig mooi uitzicht, behalve dan  het mooie plantje waar we ook maar een foto van maken. Lacht

Dat was ook het enige mooie aan onze route terug.

Langs de weg is veel sneller, maar zeker minder mooi!
 
Uiteindelijk kunnen we bij de camper instorten van onze lange wandeling.
De rest van de dag genieten we van onze protesterende voetjes. 
DJ en Chuckie?
Die willen nog wel een keer. 

Zondag 27 mei 2012

Als Wendy wakker wordt voelt ze op haar hoofd naar de tekenbult.

Deze is vele malen groter dan gisteren.
De ongerustheid neemt nu toe en ze laat Ruud weten naar huis te willen.
Logisch vindt hij en we pakken snel de boel in.
Eerder dan verwacht vertrekken we na afscheid te nemen van Mario, Martine, Leonie en Bob.
 
Ruim 900 kilometer later staan we rond 23.30 uur in Charmes.
Hier weten we één van de laatste plaatsen te bezetten.
De camperplaats waar we onze reis zo'n beetje zijn begonnen.

Maandag 28 mei 2012

Al vroeg op en we denderen de laatste kilometers door naar huis en dat een halve week eerder dan we van tevoren hadden bedacht.

Na ongeveer 600 kilometer staan we dan om 15.30 uur thuis voor de deur.
Meteen de doktersdienst bellen en gelukkig kan Wendy tussen 17.00 uur en 18.00 uur terecht bij de dokter in het ziekenhuis.

EINDE!

Schrijf een commentaar: (Klik hier)

123website.nl
Tekens over: 160
OK Verzenden.
Bekijk alle commentaren

Nieuwe commentaren

10.03 | 12:57

ik ga even lekker kijken !!!

...
31.10 | 10:44

Wat een ontzettend leuk reisverslag weer en leuke foto,s video.
Leuk om jullie vakantie zo een beetje mee te beleven,op naar jullie volgend avontuur

...
30.10 | 17:01

En ik wil je bedanken voor het denkbeeldig weer even met jullie op vakantie te zijn geweest ...toppie kus

...
30.10 | 16:59

Wat een heerlijk verslag weer , ik zat te denken om de volgende vakantie ook maar naar Mazarrón te gaan ....zalig . ook een sangria drinken enz .

...
Je vindt deze pagina leuk